Życie z cukrzycą

Orzecznictwo o niepełnosprawności. Cz. II. Stopnie niepełnosprawności i ulga rehabilitacyjna.

9 grudnia 2016

Zdjęcie autora
Wanda Łakomy
1 Gwiazdka2 Gwiazdki3 Gwiazdki4 Gwiazdki5 Gwiazdek
10 min read

Publikujemy dla Was kolejny materiał o orzeczeniu niepełnosprawności. Tym razem dotyczy on dorosłych i dzieci powyżej 16 roku życia. Z artykułu dowiecie się: jakie stopnie niepełnosprawności rozróżniamy, czym jest ulga rehabilitacyjna oraz jakie wydatki można dzięki niej odliczyć? Przeczytajcie materiał uważnie, a być może rozwieje Wasze wątpliwości.

Teraz program Diabdis już za 49,99 zł miesięcznie

Zamawiając usługę masz dostęp do edukatora, dietetyka i trenera personalnego

Czym jest niepełnosprawność?

Pojęcie niepełnosprawności obejmuje zróżnicowane ograniczenia człowieka w każdym społeczeństwie, wynikające z uszkodzenia zdolności wykonywania jakiejś czynności w sposób uważany za normalny, typowy dla życia ludzkiego. W Polsce osobą niepełnosprawną jest ten, kto uzyskał wydane przez właściwy organ odpowiednie orzeczenie lub orzeczenia o:

  • stopniu niepełnosprawności,
  • niezdolności do pracy (grupa inwalidzka).

Jakie wyróżniamy stopnie niepełnosprawności?

Osoby, które ukończyły 16 lat zaliczane są do jednego z trzech stopni niepełnosprawności:

  • do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji,
  • do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych,
  • do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, mającą ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.

Dlaczego warto uzyskać orzeczenie?

Ustawa o rehabilitacji dotyczy osób niepełnosprawnych zaliczanych do jednego ze stopni niepełnosprawności, posiadających odpowiednie orzeczenie. Orzeczenia takie są niezbędne, aby pacjenci mogli korzystać z różnych ulg i uprawnień, np. skróconego czasu pracy, dopłaty do turnusów rehabilitacyjnych, odliczeń rehabilitacyjnych i ulg podatkowych, dodatkowego urlopu, programu PFRON, ulgowych lub bezpłatnych przejazdów środkami lokomocji itp.

Jakie ulgi przysługują osobom dorosłym i dzieciom powyżej 16 roku życia?

Posiadanie orzecznictwa umożliwia korzystanie z całego szeregu różnych ulg. Warto wiedzieć, jakie uprawnienia przysługują nam, jeśli już posiadamy orzeczenie.

Czym jest ulga rehabilitacyjna?

Ulga rehabilitacyjna polega na odliczaniu od uzyskanego dochodu kwoty wydatkowanej na cele rehabilitacyjne oraz cele związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych.

Jakie wydatki można odliczyć w ramach ulgi rehabilitacyjnej?

Prawidłowe określenie czy dany wydatek spełnia powyższy cel jest elementem bardzo często kwestionowanym przez organy podatkowe. Zatem sprzęt musi zawsze spełniać poniżej wskazane warunki związane z przeznaczeniem.

Celami, które uprawniają do ulgi są wydatki na:

  • adaptację i wyposażenie mieszkań oraz budynków mieszkalnych stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
  • przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
  • zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego,
  • zakup wydawnictw i materiałów (pomocy) szkoleniowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności,
  • odpłatność za pobyt na turnusie rehabilitacyjnym,
  • odpłatność za pobyt na leczeniu w zakładzie lecznictwa uzdrowiskowego, za pobyt w zakładzie rehabilitacji leczniczej, zakładach opiekuńczo-leczniczych i pielęgnacyjno-leczniczych, opiekuńczych oraz odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne,
  • opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2 280 zł,
  • utrzymanie przez osoby niewidome psa przewodnika – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty określonej w przepisach (obecnie 2 280zł),
  • opiekę pielęgniarską w domu nad osobą niepełnosprawną w okresie przewlekłej choroby uniemożliwiającej poruszanie się oraz usługi opiekuńcze świadczone dla osób niepełnosprawnych zaliczonych do I grupy inwalidztwa,
  • opłacenie tłumacza języka migowego,
  • kolonie i obozy dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej oraz dzieci osób niepełnosprawnych, które nie ukończyły 25 roku życia,
  • leki – w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy faktycznie poniesionymi wydatkami w danym miesiącu, a kwotą 100 zł, jeśli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki (stale lub czasowo),
  • odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne:
  1. a) osoby niepełnosprawnej – karetką transportu sanitarnego,
  2. b) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa również innymi środkami transportu niż wymienione w lit. a; używanie samochodu osobowego stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł;
  • odpłatne przejazdy środkami transportu publicznego związane z pobytem:
  1. a) na turnusie rehabilitacyjnym,
  2. b) w zakładach, o których mowa w pkt 6,
  3. c) na koloniach i obozach dla dzieci i młodzieży.

Co nie podlega odliczeniu?

[dropshadowbox align=”none” effect=”lifted-both” width=”auto” height=”” background_color=”#ffffff” border_width=”1″ border_color=”#dddddd” ]Uwaga! Przedstawiony katalog wydatków (zarówno nielimitowanych jak i limitowanych) ma charakter zamknięty. Oznacza to, że odliczeniu podlegają tylko te wydatki, które zostały w nim wymienione. W konsekwencji nie można odliczyć wydatków związanych np. z dojazdem własnym samochodem na badania lekarskie lub opłaceniem wizyty lekarskiej.[/dropshadowbox]

Odliczeniu nie podlegają również wydatki (chociażby wymienione w katalogu), które w całości zostały sfinansowane ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo w całości zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie.

 

Jak dokumentować wydatki uprawniające do odliczeń?

Wysokość wydatków ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie. Może to być faktura, rachunek, dowód wpłaty na poczcie lub potwierdzenie przelewu bankowego, o ile wynika z nich kto, kiedy, ile oraz za co zapłacił.

Ulga rehabilitacyjna: kto może z niej korzystać?

Podstawą skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej jest poniesienie wydatku przez osobę niepełnosprawną lub podatnika mającego na utrzymaniu taką osobę.

Poniesiony wydatek musi być wydatkiem, o którym mowa w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz dotyczyć osoby niepełnosprawnej.

Samo posiadanie statusu emeryta lub rencisty jest niewystarczające do dokonania odliczenia.

[dropshadowbox align=”none” effect=”lifted-both” width=”auto” height=”” background_color=”#ffffff” border_width=”1″ border_color=”#dddddd” ]Uwaga! Organ podatkowy ma prawo sprawdzić poprawność dokonanych odliczeń. Brak ustawowego wymogu dokumentowania wysokości określonych wydatków fakturą, rachunkiem lub innym dokumentem, nie pozbawia urzędu skarbowego prawa do zwrócenia się do osoby, która skorzystała z odliczenia o wykazanie, że dany wydatek został przez nią faktycznie poniesiony oraz że spełnia pozostałe warunki do zastosowania odliczenia. Powyższych czynności organ podatkowy dokonuje w ramach czynności sprawdzających lub w toku prowadzonego postępowania podatkowego. Jeśli skorzystałeś z odliczenia, a po złożeniu zeznania rocznego zorientujesz się, że nie posiadasz dowodów potwierdzających prawo do ulgi, powinieneś jak najszybciej złożyć korektę zeznania podatkowego.[/dropshadowbox]

Jakie są rodzaje odliczeń w ramach ulgi rehabilitacyjnej?

Wydatki możemy podzielić na:

  • limitowane kwotowo: (odliczeniu podlega cała wydatkowana kwota),
  • nielimitowane (kwotę przysługującego odliczenia oblicza się z uwzględnieniem „górnego” lub „dolnego” limitu kwotowego).

Wydatki ograniczone kwotowo co prawda nie mogą przekraczać pewnego limitu, ale ich poniesienia nie trzeba udowadniać. Zalicza się do nich wydatki na:

  • opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł,
  • utrzymanie przez osoby niewidome i niedowidzące zaliczone do I lub II grupy inwalidztwa oraz osoby z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczone do I grupy inwalidztwa psa asystującego, o którym mowa w ustawie o rehabilitacji zawodowej, w kwocie nieprzekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł,
  • wydatki na samochód – używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne – w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 2.280 zł.

Najczęściej wykorzystywaną ulgą przysługującą osobom posiadającym orzeczenie jest ulga na leki. Materiał poświęcony ulgom na lekarstwa zostanie omówiony w kolejnym wpisie, który ukaże się w następnym tygodniu.

Wymienione ulgi to jednak nie wszystkie przywileje, jakie przysługują osobom niepełnosprawnym. Osoby chore na cukrzycę mogą korzystać także z dodatkowych uprawnień takich jak (PFRON, komunikacja miejska, karta parkingowa, itp). Ulgi oczywiście nie ograniczają się tylko do komunikacji miejskiej czy kart parkingowych, dlatego warto dowiedzieć się, co jeszcze możemy zyskać, posiadając oświadczenie o niepełnosprawności.

Bibliografia

Wszystkie uprawnienia i ulgi dla osób chorych na cukrzycę z podziałem na stopnie niepełnosprawności i przypadające im uprawnienia zostały zebrane w najnowszym Informatorze pt. „Praktyczne aspekty prawne dla osób z cukrzycą.” wydanym przez Polskie Towarzystwo Diabetologiczne w kwietniu 2016 roku, który zawiera najbardziej aktualny stan prawny.

Do tej pory w ramach cyklu materiałów dotyczących orzecznictwa o niepełnosprawności ukazały się:

Cz. I. Niepełnosprawność przy cukrzycy: komu należy się orzeczenie?

Cz. III. Orzecznictwo o niepełnosprawności. Cz.III. Ulga na leki: ile można odliczyć od podatku?

 


 

O Diabdis

Diabdis to program opieki i wsparcia dla cukrzyków. W Diabdis czeka na Ciebie osobisty opiekun cukrzycowy, który będzie Ci towarzyszył i wspierał Twoje wysiłki w przejęciu kontroli nad cukrzycą. Do Twojej dyspozycji pozostaje także cały zespół specjalistów, nie tylko edukator, który odpowie na wszelkie pytania związane z cukrzycą, które przyjdą Ci do głowy, ale także grono ekspertów, którzy będą Cię wspierać: dietetyk, psycholog, trener personalny oraz lekarz diabetolog.

Teraz program Diabdis już za 49,99 zł miesięcznie

Zamawiając usługę masz dostęp do edukatora, dietetyka i trenera personalnego

Zdjęcie autora
Wanda Łakomy |

Edukator diabetologiczny, Diabdis Jestem edukatorem diabetologicznym, członkiem Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków. Sama choruję na cukrzycę typu 1 od 1995 roku. Za pracę na rzecz osób chorych na cukrzycę zostałam odznaczona Brązowym i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Interesują Cię inne tematy związane z cukrzycą? Napisz o nich w komentarzu.

zobacz także